در كمين نخلِ انقلاب

بچهها ز شهرِ شب گريختند     خواب را به رودخانه ريختند      بود آنچه بود       ماند آنچه ماند!

كفش پارهها به پابرهنگان رسيد!      همچنان كه بود!          رخشهای آهنينِ بادپا      به سالكانِ مدعي!

كز منازل هزارگانه چون شهاب بگذرند!

سکهها به موشهاي خانگي!       کاخها و قصرها     به واعظانِ رند و عالمانِ بي عمل!

كز فراز برجهايشان خداي را بلیغتر صدا كنند     و در فرودشان      فصیحتر خدا خدا كنند!

سفرههای هفت رنگ      دخترانِ مه جبين

به بندگانِ مخلصِ شكم    به زاهدانِ هفت خط!

سوختم! عجب حكايتي!     چه طاعت و عبادتي!

زيرِ سقفِ چهار آسمان       بهشتي اينچنين!

عجب عدالتي!

چشم وا كنيد و بنگريد    در كمين نخلِ انقلاب    موريانه را!

 

قادر طهماسبي (فريد)

 

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*